ខ្ញុំស្រឡាញ់ប្រទេសខ្ញុំ

TheEiffelTower(ភាសាបារំាងនិយាយថា:LaTourEiffel,ឈ្មោះកាត់(LaDameDeFer,មានន័យថា: នារីដែកថែប)ដែលមានទីតាំងនៅChampDeMarsក្នុងទីក្រុងបារីសនៃប្រទេសបារាំង។វាបានសាងសង់ឡើង ក្នុងឆ្នាំ១៨៨៩,ហើយវាក៏ក្លាចទៅជាអច្ឆរិយវត្ថុនិងសំនង់ដ៏អស្ចារ្យនៃប្រទេសបារាំងដែលគេទទួលស្គាល់ជុំវិញ ពិភពលោក។សំនង់នេះគឺជាសំនង់ដែលខ្ពស់ជាងគេក្នុងទីក្រុងបារីសនិងជាបូជនីយដ្ធានដែលមានអ្នកទស្សនា យ៉ាងច្រើនកុះករនៅក្នុងពិភពលោក,មនុស្សរាប់លានអ្នកបានឡើងទៅទស្សនាវាជារៀងរាល់ឆ្នាំ។វិស្វករដែល បានសាងសង់សំនង់ដ៏ធំនេះមានមានឈ្មោះថាលោកGustaveEiffel,វាត្រូវបានសាងសង់ឡើងដោយប្រៀប បានដូចជាទ្វារចូលមានរាងកោង ដើម្បីសំរាប់ ​World’s Fair ក្នុង​ឆ្នំា ១៨៨៩។

អានអត្ថបទពេញ →

វិស្វករជាអ្នកជំនាញខាងបច្ចេកទេសផ្សេងៗមានការសាងសង់ ផ្ទះសង់ស្ពាន ធ្វើថ្នល់សម្រាប់រាជការគ្រប់ប្រទេស។
ការសិក្សានូវមុខវិទ្យានេះមានសារៈប្រយោជន៍ក្នុងការអភិវឌ្ឍសង្គមលើផ្នែកសំភារៈពីសេសផ្នែកសំណង់ផ្នែកគ្រឿង​បំភ្លឺមធ្យោបាយប្រើប្រាស់ទាំងក្នុងក្រៅគេហដ្ឋានមធ្យោបាយគមនាគមន៍បណ្តាញប្រពន្ធ័ទាក់ទងនានាមធ្យោបាយ​ដឹកជញ្ជូនសកិ្តសមនឹងការរីកចម្រើនរបស់វិទ្យាសាស្ត្រ។នឹងអាចដំណើរនេះបានក្រៅពីមានមូលដ្ឋានសំភារៈគឺទាម​ទារនូវធនធានមនុស្សពិសេសបណ្តាលវិស្វកលើគ្រប់មុខជំនាញ។កត្តាធនធានមនុស្សនឹងកត្តាធនធានសំភារៈកត្តា ទីមួយជាមូលដ្ឋានកំណត់នូវអភិវឌ្ឍន៍របស់សង្គមជាតិ ពិសេសចំពោះប្រទេសមានការរីកចម្រើនលើផ្នៃកវិទ្យាសាស្ត្រ ​​បច្ចេកទេស។

អានអត្ថបទពេញ →

លោក នូ កន (១៨៤៧-១៩៤៧)

1. កើតនៅឆ្នាំ ១៨៤៧ នៅឃុំអង្គតាសោម ស្រុកត្រាំកក់ ខែត្រតាកែវ។
2. មាតានាម នូ បិតានាម អ៊ុក ជាកសិករ។
3. ឆ្នាំ១៩៤៥ បានជាប់ឆ្នោតជាតំណាងរាស្ត្រមណ្ឌលកោះសូទិន។
4. មរណភាពនៅឆ្នាំ ១៩៤៧ នៅលំនៅដ្ឋានខែត្រកំពង់ចាម ដោយរោគចាស់ជរា។

អានអត្ថបទពេញ →

ព្រះរាមចាប់បដិសន្ធិនៅក្នុងត្រកូលក្សត្រជាបុត្ររបស់ព្រះបាទទសរថ។ព្រះរាមរៀនចេះចប់គម្ពីរវេទមានឫទ្ធិអំណាចខ្លាំង ពូកែអស្ចារ្យគ្មានគូប្រដូចឡើយ។មានលក្ខណៈសម្បត្តិជាអាទិពទេព។ព្រះរាមជាបុត្រល្អដោះស្រាយទំនាស់វិបត្តិនៅក្នុងរាជ អានអត្ថបទពេញ →

ថ្ងៃនេះខ្ញុំស្រឡាញ់ប្រទេសខ្ញុំពិតជាសប្បាយរីករាយខ្លាំងណាស់ព្រោះតែបានទទួលឯកសារយ៉ាងល្អពីបងដារ៉ាគឺសោភ័ណភាពនៃ​មក្កុដតួអង្គផ្សេងៗក្នុងគំនូរបុរាណខ្មែរខ្ញុំជឿថាមានមនុស្សតិចតួចណាស់ដែលបានស្គាល់ពីរូបរាងនៃមក្កុដទាំងនេះឥឡូវនៅចាំអី​ទៀតសូមអ្នកទាំងអស់គ្នាមើលរូបខាង​ក្រោមនេះ ៖

កាលពីព្រេងនាយមានមនុស្សពីរនាក់នៅផ្ទះជិតគ្នា។ ថៃ្ងមួយចៅទាំងពីរនាក់នោះបបួលគ្នាទៅដាក់អន្ទាក់សត្វ។ បបួលគ្នាហើយ ដល់ថៃ្ងរសៀលគងភ្នំក៏នាំគ្នាដើរចេញទៅ។ លុះដល់ព្រៃជ្រៅជាកនែ្លងដាក់អន្ទាក់ អ្នកមួយថា “ខ្ញុំនឹងដាក់នៅលើគល់ឈើនេះដ្បិតឈើនេះមានផែ្លយប់ៗសត្វចំណាំតែមកស៊ីផែ្លឈើនេះ”។ អ្នកមួយឆ្លើយថា “ខ្ញុំក៏ចង់ដាក់នៅកនែ្លងនឹងដែរ ប៉ុនែ្តឥទ្បូវនេះបើអ្នកដាក់នៅលើគល់ឈើ មានតែខ្ញុំដាក់នៅចុងឈើ រួចយើងចាំមើលព្រឹកឡើងរបស់អ្នកណាជាប់សឹមដឹង”។ និយាយគ្នាហើយម្នាក់ដាក់ នៅគល់ឈើ ម្នាក់ឡើងដាក់នៅចុងឈើ ហើយស្រេចវិលមកផ្ទះវិញរៀងខ្លួន។ឯអ្នកដាក់អន្ទាក់ដាក់នៅចុងឈើនោះ លុះមកដល់ផ្ទះហើយគិតគ្នាពីរនាក់ប្រពន្ធប្តីថា “តាំងពីដូនតាមក” មិនដែលមានអ្នកឯណាដាក់អន្ទាក់នៅលើចុងឈើឲ្យជាប់សត្វជើងបួនដែលដើរនៅដីទេ។ ឥទ្បូវនេះអញដាក់អន្ទាក់ នៅលើចុងឈើតើធ្វើមេចនឺងបានសត្វ? ដូចេ្នះអញត្រូវរភ្ញាក់ពីពេលមាន់រងាវទៅមើល បើឃើញសត្វជាប់អន្ទាក់គេនៅដី អញដោះយកទៅចងនឺងអន្ទាក់អញឯចុងឈើ។ ដល់ព្រឹកអញទៅមើលជាមួយអ្នកនោះ ហើយអញដោះសត្វទៅជូនលោកសុភាសេក។ បើវាមិនសុខចិត្តដូចមេ្តចៗមុខជាកើតកី្តដល់សុភាសេកមិនខាន។ សុភាសេកមុខជាកាត់ក្តីឲ្យវាចាញ់អញជាប្រាកដ។ ប្តីប្រពន្ធគិតគ្នាហើយដេកទៅដល់មាន់រងាវភ្ញាក់ពីដេកលុបមុខស៊ីស្លាហើយ ចេញពីផ្ទះដើរទៅដល់អន្ទាក់ បានឃើញអន្ទាក់នៅលើដីជាប់ក្តាន់មួយក៏ដោះឡើងយកទៅចងនឺងអន្ទាក់របស់ខ្លួនរួចតំឡើងងអន្ទាក់នៅដីដូចដើមក៏ប្រញាប់ អានអត្ថបទពេញ →