ប្រាសាទបាពួនជាស្នាដៃ របស់ព្រះបាទឧទយាទិត្យវរ្ម័នទី២ នៅពាក់កណ្តាលសតវត្សទី១១ កំឡុងឆ្នាំ១០៦០ ជាប្រាសាទភ្នំតំណាងឱ្យភ្នំព្រះសុមេរុមានគ្រឹះ៣ជាន់ ឋិតនៅខាងលិចផ្លូវដីឆ្នាំងក្បែរប្រាសាទបាយ័ន និងមានកម្ពស់ខ្ពស់ជាងប្រាសាទបាយ័ន ។ ប្រាសាទនេះមាន៣ថ្នាក់ កសាងឡើងតាមរចនាបថបាពួន សម្រាប់ឧទ្ទិសថ្វាយដល់ព្រះសិវនៃលទ្ធិព្រាហ្មណ៍សាសនា ។ លោកជីតាក្វាន់បានកត់ត្រាថាកំពូលប្រាសាទបាពួននេះស្រោបដោយសំរិទ្ធ ភ្លឺឆ្អិនឆ្អៅស្អាតខ្លាំងណាស់ ។
ឋិតនៅភាគខាងត្បូងក្បែរកំពែងព្រះបរមរាជវាំង ប្រាសាទនេះ មានផ្លូវចូលជាស្ពានប្រវែងជាង២០០ម៉ែត្រ នៅទិសខាងកើតទ្រដោយសសរថ្មមូល៣ជួរ ។ប្រាសាទបាពួនជារាជធានីរបស់ព្រះបាទឧទយាទិត្យវរ្ម័នទី២ គឺជាផ្ចិតកណ្តាលនៃទីក្រុងអង្គរទី២ កំពែងព័ទ្ធជុំវិញប្រាសាទមានបណ្តោយប្រវែង ៤២៥ម៉ែត្រ និងទទឹងប្រវែង១២៥ ម៉ែត្រ។ ចម្លាក់នៅប្រាសាទនេះមានលក្ខណៈខុសប្លែកពីគេ ព្រោះឆ្លាក់នៅលើដុំថ្មតូចៗស្រដៀងនឹងឥដ្ឋ ។
នៅកំឡុងសតវត្សទី១៥ ប្រាសាទហិណ្ឌូដែលមានកម្ពស់៥០ម៉ែត្រនេះ ត្រូវបានប្តូរទៅជាប្រាសាទបែបពុទ្ធសាសនាវិញ ដោយមានការកសាងរូបបដិមា ផ្ទុំនៅភាគខាងលិចនៃប្រាសាទ ដែលមានកម្ពស់៩ម៉ែត្រ និងប្រវែង៧០ម៉ែត្រ។ ហើយប្រហែលដោយសារការកសាងរូបបដិមានេះហើយទើបបណ្តាលឱ្យកំពូលខាងលើនៃ ប្រាសាទមានការខូចខាត ។ ប៉ុន្តែ មានការសន្និដ្ឋានទៀតថាការខូចខាតនៃកំពូលប្រាសាទមិនមែនដោយសារហេតុផល នេះឡើយ អាចមានការខូចខាត តាំងពីមុនពេលមានការកសាងពុទ្ធរូបមកម្ល៉េះ ម្យ៉ាងទៀតផ្អែកតាមប្រវត្តិនៃទីតាំងនេះ ដីខាងក្រោមប្រាសាទជាដីចាក់ បំពេញដោយខ្សាច់ទើបបណ្តាលឱ្យមិនអាចទ្រនូវភាពធំសម្បើមនៃប្រាសាទ នេះបាន ហើយបណ្តាលឱ្យមានការបាក់ស្រុតខ្លះៗ ឬច្រើន។
នៅមុនសតវត្ស ទី២០មួយភាគធំនៃប្រាសាទនេះត្រូវខូចខាតទៅហើយ រហូតមកដល់ឆ្នាំ១៩៦០ទើបមានគម្រោងជួសជុលឡើងវិញនូវប្រាសាទនេះ ប៉ុន្តែត្រូវអាក់ខានដោយសារវត្តមាននៃរបបខ្មែរក្រហម ហើយថ្មប្រាសាទដែលមានការដាក់ចំណាំ សម្រាប់ទៅបំពេញចន្លោះនោះត្រូវបានបាត់បង់ ។ រហូតមកដល់ឆ្នាំ១៩៩៥ ការជួសជុលឡើងវិញ ត្រូវបានដំណើរការ ក្រោមការជួយពីពួកបុរាណវិទូបារាំង ហើយបន្តរហូតមកដល់ឆ្នាំ២០០ ។ នៅឆ្នាំ២០០៦ ប្រាសាទ បាពួនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមានការចូលទស្សនាឡើងវិញ ទោះបីគម្រោងនៃការសាងសង់មិនទាន់រួចរាល់ក៏ដោយចុះ ៕